Bambi 2 (2006) OCR 23.976 fps runtime 01:12:21
แม่ครับ
แม่
แม่ลูกมาอยู่กับลูก ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
มาเถอะ ลูกพ่อ
- นกฮูกเหรอ - ขออภัยพะย่ะค่ะ
หวังว่ากระหม่อมคงไม่ได้มาขัดจังหวะ
คือว่า กระหม่อมอยากมาดู
เอ่อ น่าสงสารเจ้าหนู
ยังเด็กอยู่แท้ๆ จะด้องเป็นกำพร้า
ก็.. ถ้ามีอะไรที่กระหม่อมช่วยได้
เดี๋ยว.. จะว่าไปเจ้าก็น่าจะช่วยได้
ช่วยหาแม่กวางมาช่วยเลี้ยงแบมบี้ที
อ๋อๆ ได้สิพะย่ะค่ะ
แต่ว่าช่วงนี้อาหารขาดแคลน
กวางแต่ละตัว ก็แทบเอาตัวไม่รอด
สงสัยพระองค์.. คงจะต้อง..
ข้าเหรอ เจ้าก็รู้ว่า เจ้าชายต้องรับผิดชอบกวางทั้งฝูง
ลูกกวางน่ะต้องมีแม่
แต่ว่าพระองค์ เป็นพ่อนะพะย่ะค่ะ สถานการณ์ช่วงนี้มันก็ต้องเป็นแบบนี้
- เอาไว้หน้าใบไม้ผลิก็แล้วกัน - พะย่ะค่ะ
เพราะยังไง คงไม่มีใครที่จะเลี้ยงดูเจ้าชายน้อย
ได้ดีเท่ากับเจ้าชายใหญ่เอง
กวางน้อย.. แบมบี้ 2
ข้างใต้หิมะ เบื้องใต้ลำธารน้ำแข็ง
มีชีวิต
เราต้องรู้
เมื่อธรรมชาตินิทราและฝัน
มีชีวิต
ความหนาวในคิมหันต์ ความอบอุ่นในวสันต์
ยิ่งเราทุกข์โศกเศร้า หัวใจเรายิ่งร้องเพลง
แม้เวลาที่เรามองไม่เห็น
ภายในทุกสิ่ง
มีชีวิต
หลังสายฝนพรำ ตะวันจะขึ้นใหม่
มีชีวิต
หลังความเจ็บปวด ความสนุกยังคงอยู่ที่นี่
มีชีวิต
นอกเหนือจากความมืด เราเรียนรู้ที่จะเห็น
นอกเหนือจากความเงียบ จะมีเสียงเพลง
และทุกสิ่งที่เราเฝ้าฝัน รออยู่อย่างอดทน
มีชีวิต
หวัดดีครับ
แบมบี้ เป็นเจ้าชายน่ะ เราต้องตื่น ก่อนที่ป่าจะตื่น
ถ้าหากเจ้ามาสายอีก พ่อก็จำเป็นจะต้อง
นั่น เสียงไรน่ะ
ไหนครับ อะไร!
คงเสียงท้องร้องน่ะครับ
งั้นก็กินสิ
อ้อ...งั้น
พ่อคงต้องหาอะไรให้เจ้ากิน ใช่มั้ยเนี่ย
เอ้า
ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ
- เจ้าเคยลองแล้วเหรอ - ยังครับ
ถ้ายังไม่เคยลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าไม่ชอบ
มาเถอะ เราจะไปเยี่ยมกวาง ที่อยู่ในป่าทางทิศใต้กัน
แบม
แบมบี้!
เป็นองค์ชายน่ะห้าม วู้.. ห้ามฮู้
- ห้ามเหรอครับ - เป็นอะไรที่ไม่ควร
เป็นเจ้าชาย จะต้องสำรวมกิริยาตลอด
ต้องสง่างาม เยื้องย่างอย่างสมเกียรติ
ยังอยู่ดี!
หนาวๆ
1.. 2..
2 นิด
2 หน่อย!
แบบ.. เราเข้าไปดูใกล้ๆ กว่านี้จะไม่ดีกว่าเหรอ
อยู่ไกลๆ จะเห็นได้ชัดกว่าเวลาภัยมา
แต่ก็เข้าไปเล่นกับเขา ไม่ได้สิครับ
เด็กๆ ต้องเล่นเยอะๆ ครับ จะได้แข็งแรง
- ยังงั้นเลยเหรอ - แม่เคยบอกไว้
จำได้ครับว่าครั้งนึง.. แม่พาผมไปที่ทุ่งหญ้า
- แม่จะให้ออกไปเล่นด้วย - แบมบี้!
พ่อว่าอดีตน่ะ ควรทิ้งไว้ข้างหลัง
เจ้าชายไม่มองย้อนหลัง ต้องมองไปข้างหน้า
อ้อ ครับ
มาเถอะ วันนี้ยังต้องตระเวนดู อีกหลายที่
ตามมาให้ทันล่ะ
ธัมเปอร์!
แบมบี้! ดีใจจังเลย ที่มาเจอนายเข้าพอดี
มีอะไรเหรอ
เราน่ะโดนไล่ล่ามาตลอดเช้าเลย
- ใครไล่เหรอ - คุณพี่ชายขา
มากันแล้ว!
- หวัดดี เจ้าชายน้อย - หวัดดี เจ้าชายน้อย
- อ้าว! หวัดดี - เจ้าชายเห็นพี่ธัมเปอร์มั่งมั้ย
อ้ะอ่ะ
นั่นไง นั่นแน่เลย
งั้นก็ไม่เป็นไร
งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะเพคะ
เสร็จล่ะ
แม่บอกให้พี่พาพวกเรา ไปดูอ้นออกจากรูน่ะ
แม่สั่งมาแล้วด้วย!
แม่ไม่ใช่เจ้านายพี่ซะหน่อย
ถ้าหากพี่ไม่อยากไป แม่ก็มาสั่งพี่ไม่ได้หรอก
- ว่าไงครับแม่ - ไหนบอกสิพ่อสอนลูกว่าไง
- เรื่องอะไรเหรอครับ - ก็เรื่องการเล่นกับน้องๆ
เรื่องเนี้ยเหรอครับ
พี่น้องยิ่งเล่นด้วยกันก็ยิ่ง..
ก็ยิ่งกลมเกลียวกัน
ต่อให้ต้องทนพ่วงน้องๆ ตัวแสบ ไปด้วยก็เถอะ
แบมบี้!
มาแล้ว ต้องไปล่ะ
นายจะไปแล้วเหรอ จะทิ้งเราไว้กับยัยพวกน้องๆ เนี่ย
มา พี่ธัมเปอร์ พี่ต้องพาเราไปดูตัวอ้นด้วยล่ะ
พ่อว่าเจ้าไปดูอ้นกับเพื่อนๆ จะดีกว่ามั้ย
แต่ลูกอยากอยู่กับพ่อ
ได้.. แต่..
พ่อต้องไปตรวจพล ที่ป่าทางทิศใต้ซึ่งไกลมาก
ไปดูอ้นดีกว่านะ เดี๋ยวพ่อจะไปรับ
โอเค
เจอกันครับ
เดี๋ยว ธัมเปอร์ รอเราด้วย!!
- พี่นั่งข้างหนูนะ - ไม่เลย ข้างฉันตะหาก
เงียบ!
ใครไปถึงก่อน นั่งข้างคนนั้น
- ฮูเรย์ ฉันต้องไปถึงก่อน! - ไม่เลย ฉันถึงก่อน!
ดีใจชะมัด ที่พ่อนายยอมให้นายมาด้วย
พ่อเข้าใจน่ะ
พ่อกับเราน่ะ ซี้ปึ้กเลยล่ะ
ตื่นเหอะฟลาวเวอร์ ตื่นเร็ว!
ตื่นได้แล้วฟลาวเวอร์ เดี๋ยวก็ไม่ทันดูอ้นหรอก!
ขอให้เจ้าอ้น มองเห็นเงาตัวเองด้วยเถอะ
เราจะได้กลับมานอนจำศีลต่อได้อีก
ทุกคน ฟังทางนี้!!
ทุกๆ คนล้อมวงกันเข้ามาได้เลย
อีกประเดี๋ยวเดียว ก็จะได้ฤกษ์งามยามดีกันแล้ว
ยังมีที่ว่างอีกเยอะ
นี่...ช่วยเขยิบนิดนึงได้มั้ยจ๊ะ
ดีมากจ๊ะ
เจ้าชายน้อย! แหม นี่ลมอะไรหอบมานะ
ตกลงกันแล้ว ว่านั่งข้างพี่ทุกคนเลย
ขอต้อนรับ
ทุกๆ ปีพวกเราจะมารวมพลกัน
เพื่อดูเจ้าอ้นตื่นขึ้น จากการหลับใหลในช่วงจำศีล
มาดูว่า มันจะเห็นเงาของตัวเองรึเปล่า
เห็นก็แปลว่ายังหนาวอยู่!
ใช่.. ถ้าหากว่ามองไม่เห็นเงา
งั้นก็จะใบไม้ผลิแล้ว!
ใช่
เพื่อไม่ให้มีใคร แทรกอะไรขึ้นมาอีก
พบกับเจ้าอ้นได้เลย!
เจ้าอ้น!
อยู่ไหนล่ะเจ้าอ้น!
เจ้าอ้นๆ ๆ
อ้าว ไหงทำไมแกไม่ออกมาล่ะ
ผมกลัวไม่กล้าออกไป กลัวว่าจะยังเห็นเงาน่ะ
ก็เขามารอดู ว่าแกจะเห็นรึเปล่า
ก็ช่างปะไร
โธ่ ให้ออกแรงกันทุกปีเลยหรือไง
หวัดดี แบมบี้
หวัดดี เฟลีน
- ฉันเกือบจำเธอไม่ได้แน่ะ - จริงเหรอ
คงเป็นเพราะลายเรา เกือบจะเลือนหมดแล้ว
และเขาเราก็เริ่มขึ้นแล้วด้วย เห็นมั้ย
เอ่อ ก็..
ไม่เห็นมีอะไรเลย!
ไม่เห็น
โอ้ นี่ไง
อ้นออกมาแล้ว
ทำไมต้องเป็นเราด้วย ปีหน้าไม่เอาแล้ว
ไม่อยากลุ้นอะไร ยังงี้อีกแล้ว
- เห็นเงาเจ้าอ้นด้วย - ยังไม่หมดหนาวสิเนี่ย
ได้กลับไปนอนจำศีลต่อ
ไม่มีเงานะ ขอให้ไม่มีเงา
นะโม ขอให้ไม่มีเงาเถอะ ขอให้ไม่มีเงา
ขอให้ไม่มีเงาด้วยเถิด..
ไม่เห็นเงา ไม่มีเงา
หมดหนาวแล้ว! ใบไม้ผลิแล้ว!
โอบทเพลงแห่งใบไม้ผลิเริ่มขับขาน มาร่วมร้องด้วยกันเถิดเรา
เพลงประจำ
ยังงี้ก็ไม่ต้องกลัวลุ้นแล้ว!
แกล้งแค่นี้ก็สะดุ้งเงาหายเลย
เมื่อกี๊เห็นสีหน้า..
จะรีบหนีไปไหนกัน หนีไฟป่ารึไง
เธอเป็นใคร
เราชื่อรอนโน่ ส่วนนี่ก็ลิ่วล้อ เจ้าเสียบ! กะเจ้าเสย!
งั้นโชคดีทั้ง 3 ตัวละกัน
ฉันจะไม่ไปทางนั้นหรอกนะ
เพราะเคยเห็นคนทางนั้นด้วย
นายเคยเห็นคนยังงั้น
อ่าฮะ
ตอนนั้นน่ะ! เราออกไปที่ทุ่งหญ้า
แล้วทันใดก็มีเสียงแว่ว ล่อเราเข้าไปหา
"อยู่ทางนี้ ๆ "
คนมีแท่งอะไรไม่รู้ ทำให้มันร้องเป็นภาษาเราได้
ลูกไม้แค่นี้ ไม่หลงกลหรอก
เราก็เลยแอบหมอบคลาน เข้าไปใกล้ๆ
แบบเงียบกริบ
แล้วก็เปรี้ยง! เอาเขาพิฆาตของเรา แทงเข้าไป
ก็ฟังน่าสนใจ
ยังงั้นเหรอ
แบบว่า เหลือเชื่อมาก
ใช่.. เหลือเชื่อสุดๆ
- ว่าเราโม้ใช่มั้ย - เปล่านะ!
- พูดงี้อยากมีเรื่องเหรอ - เปล่านะ
สั่งสอนมันเลย แบมบี้
แบมบี้! ชื่อผู้หญิงนี่นา
มาน่า ซักตั้งนึง
แค่ซัดกันเบาะๆ พอกระชับมิตรจะเป็นอะไรไป
รอนโน่!
- ไปเดี๋ยวนี้ครับ แม่! - ใช่ เธอรีบไปดีกว่า
แหม! ก็แค่หยอกเล่นนิดหน่อยเอง
ใช่มั้ยน้องหนูแบมบี้
- รอนโน่! - ไปเดี๋ยวนี้!
แม่...ผมบอกตั้งกี่ครั้งแล้ว!
อย่ามากวน ตอนผมกำลังผูกมิตรกับเพื่อนใหม่
โทษนะจ๊ะ ลูก
โธ่เอ๊ย เจ้าลูกแหง่ติดแม่!
วิ่งหางจุดตูดกลับไปหาแม่เหอะ ไอ้เจ้าลูกแหง่เอ๊ย!
ธัมเปอร์
ไปเดี๋ยวนี้ แม่!
ไปล่ะนะ เจอกัน แบมบี้!
ไง เจ้าอ้นเห็นเงาตัวเองมั้ย
ไว้เจอกัน แบมบี้!
- ให้ไปส่งบ้านมั้ย - ไม่ต้อง เดี๋ยวพ่อเรามารับที่นี่
งั้น ดีใจที่ได้เจออีกนะ แบมบี้
แบมบี้
แม่เหรอ
ผมคิดถึงแม่จังเลย
โอ๋ๆ
ไม่มีอะไรหรอกนะ เชื่อแม่
ทำไมแม่ต้องไปด้วย
ทุกอย่างในป่า มีวาระของมันแหละลูก
หนึ่งชีพปลิดปลิว หนึ่งชีพเติบใหญ่
อาจไม่ใช่สิ่งเก่า ที่เคยมีอยู่ก่อน
แต่สิ่งใหม่ที่มาแทนที่ก็งดงาม และวิเศษไม่ต่างกัน
แต่ผมเหงาเหลือเกินครับแม่
แม่อยู่กับลูกเสมอนะ
ถึงแม้ว่าลูกจะมองไม่เห็น แม่ก็อยู่ตรงนี้
แม่อยู่นี่
อยู่ทางนี้
หวัดดีจ้า
หวัดดีครับ
อยู่ทางนี้
แม่เหรอ
ฉันนี่ไง
อยู่ทางนี้
หวัดดีจ้า
อยู่ทางนี้
เดี๋ยว! ผมมาแล้ว!
หวัดดีจ้า
อยู่ทางนี้!
ฉันนี่ไง
ฉันเอง
- แม่เหรอ - อยู่ทางนี้
หวัดดีจ้า
หวัดดีจ้า ๆ
อยู่ทางนี้
แบมบี้!
หนี แบมบี้!
วิ่งซิเร็ว!
แต่เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงแม่
- นั่นมันกลลวงของคน - ผมขอโทษ
ถ้าพ่อมาไม่ทันล่ะก็ ป่านนี้เจ้า..
เวลาสั่งให้หนี.. ก็จงหนี! อย่าได้ยืนตัวแข็งยังงั้นเด็ดขาด!
ผมขอโทษ
กลับกันเถอะ
แม่ไม่กลับมาอีกแล้ว ใช่มั้ย
ใช่
นกฮูก
ใกล้จะหมดหน้าหนาวแล้ว
รบกวนช่วยหาที่อยู่ใหม่ ให้แบมบี้ได้แล้วล่ะ
คุณพี่ชาย
คุณพี่ชายขา
คุณพี่ชายขา!
เผลอหันหลังแป๊บเดียว พี่เป็นต้องหายทุกที
งั้นหาให้ทั่ว! พลิกหินดูให้หมดทุกก้อน
ทำไมนาย ถึงต้องหลบพวกน้องๆ นายด้วย
- เราว่าน้องนายออกจะน่ารัก - นายไม่ได้อยู่กับพวกเขาตลอดนี่
หลบน่า!
โธ่เอ๊ย
ออกแรงอีก!
ว่าแต่ว่า.. วันนี้ไปไหนกันเหรอ
เจ้าอยู่นี่เถอะ ที่นี่ปลอดภัยกว่า
ผมอยากผจญภัย อยากเจออะไรสนุกๆ อยากอยู่..
เฝ้าถ้ำ
ครับๆ ก็ดีครับ
ผมอยู่เฝ้าถ้ำก็ได้
อ้าว แบมบี้
- เป็นอะไรเหรอ - เปล่า
บอกมาน่า เพื่อนซี้ มีอะไรระบายได้
พ่อเราไม่อยาก ให้เราติดตามไปด้วยแล้ว
สงสัยเราคงเป็นเจ้าชายได้ ไม่สมศักดิ์ศรี
- งั้นจะต้องพิสูจน์ให้เห็น - ให้เห็นว่าอะไร
ว่าเราก็ห้าวหาญ เหมือนกับพ่อ
กะอีเรื่องแค่นี้ ทำตัวห้าวหาญไม่ยากหรอก
- เราสอนให้ได้ - จริงเหรอ
อยู่แล้ว ดูอย่างนี่
สงสัยพี่แกมีอะไรติดคอ
บ้าเหรอ เราเบ่งให้ดูห้าวหาญตะหากล่ะ
เทคนิคก็แค่ทำตัวให้น่ากลัว กว่าสิ่งที่เรากลัว เนี่ย!
นายทำหน้ายังกะกระรอก
อ้อ นี่ ดูเรามั่ง
ฟลาวเวอร์
กำลังภายในนายไม่ใช่ย่อยเลย
แหม เขิน
เอาล่ะ เริ่มจากยืนให้ตัวตรงๆ
ยืดหน้าอกขึ้น
แล้วสูดลมเข้าไปให้เต็มปอด สุดชีวิต
ปล่อยลมออกมา พร้อมกับเสียงคำราม
ดูท่าแล้ว นายคงจะต้องฝึกอีกเยอะ
มา ทำแบบนี้ เป็นสิงโตภูเขา
งั้น เราเป็นหมี
งั้น เราเป็นเต่า
อะไร เต่าน่ะน่ากลัวจะตาย
เร็วสิ ทำได้น่า
เร็ว ดูให้ดี
ใช่ อย่างนั้นแหละ
เอาสิ ลองอีกที!
อย่างนั้นๆ
ใช่ นั่นแหละ
ดูนี่นะ
ไม่เห็นมีอะไรยากเลย ก็แค่ทำให้มันได้ยังงี้
เม่น!
ไป อย่าแหยมเข้ามา บ้านใครให้มันรู้ซะบ้าง
ดูซิ เท้ามีแต่โคลน ทำบ้านฉันสกปรกหมด
ความจริงว่ายข้ามเอาก็ได้
โอ๊ะโอ
ไปซะก่อนที่เขาจะเห็น
ไม่! ตอนนี้แหละ!
โอกาสที่จะให้พ่อเห็น ว่าเราห้าวหาญ
ถ้างั้นก็รีบเหอะ
ไม่ต้องห่วง เราจัดการพ่อนายเอง
อย่าลืมที่เราสอนล่ะ
ผมจะขอใช้ซุงนี่เป็นสะพานข้าม
ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ เจ้ากระรอกบ้า!
ผมไม่ใช่กระรอก ผมน่ะเจ้าชายน้อย
จะไปไหน ชายน้อย
ไปไม่ได้ ลองใหม่นะ
ช่วยด้วยๆ
เจ้าตัวนี้นัยน์ตามันน่ากลัว..
และกรงเล็บมันก็..
เยื้องย่างก็ยังชวนสยอง
ต้องมาดูเองครับ
เร็วครับ
ลองอีกที อีกทีนะ
ไม่เข้าใจกันเลย ผมจะต้องข้ามให้ได้
งั้นก็อ้อมเอาซิ สมัยฉันเด็กๆ ยังไงก็ไม่ถือวิสาสะ ตัดผ่านที่คนอื่น
เราต้องอ้อมตั้งไกล
ยอมเสียเวลาเป็นวัน เป็นอาทิตย์ เดินฝ่าฝนก็ยังมี
เพราะว่ารู้จักเคารพสิทธิคนอื่น
แบมบี้ สำเร็จแล้ว!
เหรอ ไหน ใครสำเร็จไม่ทราบ
ข้างหลัง! ระวัง!
อยู่นี่
มาอยู่นี่แล้ว!
เร็วครับ! มันอยู่ทางเนี้ย!
อุ๊บ ผิดคิว ผิดทางครับ
- เสียงอะไร - ผมไม่ได้ยินเลย นกมั้ง
ครับใช่ชัวร์ นกแน่
โธ่
จะได้หลาบจำ
คราวหลังคิดจะมาแหยมแถวนี้คิดให้ดี หัดรู้ซะบ้างว่าใครเจ๋ง
เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ ไร้สัมมาคารวะ
มองอะไรไม่ทราบ เจ้ากวางมูส!
แบมบี้ เป็นอะไรรึเปล่า
ก้นเราเป็นไง
ขอบอกตรงๆ เลย พรุนไปหมดแล้ว
คงไม่รุ่ง เราน่ะมันปอด
ไม่ปอดซะหน่อย
ไม่มีใครเคยข้ามไปได้ไกล ขนาดนั้นมาก่อน
ข้อดีที่สุดของเรา ก็คือเจ็บไม่เป็น
คอยดูนะ
เห็นมั้ย ไม่เจ็บ
เสียงอะไรน่ะ
ก็คงพวกสัตว์เซ่อซ่า ที่หลงไปติดกับดัก
แบมบี้!
ยังคุยเรื่องเรา ให้ฟังไม่จบเลยนะ
- เหลืออีกอันเดียว - แบมบี้ เกิดอะไรขึ้น
แบมบี้โดนเม่นพุ่งเข้าใส่
- เม่นเหรอ ตรงไหน - อยู่นิ่งๆ สิ
- ไม่เป็นอะไรหรอก - เจ็บรึเปล่า
- อย่าขยับสิ - ไม่เป็นไร จริงๆ ก็แค่..
ออกหมดแล้ว
แบมบี้ เสียงกรี๊ดยังงั้นน่าจะจำได้ นึกว่าม่องเท่งไปแล้ว
- ก็แค่โดนเม่นเอง - ไม่ใช่ตอนนี้
หมายถึงตอนที่นายอึ้งตัวแข็ง ตรงชายป่า
ต่อหน้าต่อตาพ่อนายเลย
- รอนโน่! - อย่าคิดมากน่ะ
ถ้าไม่มีพวกขี้ปอด เราก็ไม่รู้ว่าใครห้าวหาญ
ฉันไม่ขี้ขลาดนะ
ใช่ๆ ไปเราไปกันเหอะ
ไม่ไป ฉันจะอยู่นี่ ไม่เอาน่า ไปน่า
- รอนโน่ พอน่ะ - อย่าไปบังคับเขาน่า
เมื่อกี้ ว่าไงนะ แบมบี้
เปล่า เอ๊ย..
แบบว่า ใช่
อย่าไปบังคับเขาน่ะ
สั่งสอนมันเลย แบมบี้!
อะไรเนี่ย กระต่ายจอมจุ้น กับสกั้งค์จอมสะเออะ
เจ้าชายน้อยลดตัวมาเล่น กับเจ้าต่าย กับเจ้าสกั้งค์
หนีเร็ว!
วิ่ง แบมบี้
ไปอีกทาง อีกทาง
อ้อมกลับ อ้อมกลับไป
ข้ามพ้นด้วย
เป็นอะไรไปล่ะ
ไม่กล้าโดดงั้นสิ
ดูมันสิ กลัวจนสั่นไปเลย
ใครกันแน่ที่เบบี๋ ไอ้ขี้ปอด
หวัดดีครับ
นี่สั่งแล้วใช่มั้ย ว่าให้อยู่เฝ้าแถวถ้ำ
เวลาที่สั่ง ก็แปลว่าอยากให้ลูก..
ลูกข้ามมา..
โดดข้ามมาเหรอ
ครับ
พ่อโดดได้ตอนที่เขางอกแล้ว
ใช่ เอ่อ..
เรากลับ... บ้านกันเถอะ
พ่อเราไม่เคยชมอะไรยังงั้นมาก่อนเลย
พ่อนายคงเห็นล่ะ ว่านายมีกึ๋น
ให้ตาย โดดเมื่อกี๊ยังกะเหาะเลย
ไม่เห็นจะเท่าไหร่ ใครๆ ก็โดดได้ทั้งนั้น
เมื่อวานนายยังโดดได้ไกลกว่านี้เลย
มันจะไหวเหรอ
อย่าบอกนะ ว่าเกิดปอดขึ้นมาน่ะ
"ปอดแหกกำเริบ กลัวโดดไม่ข้าม"
- โดดได้ด้วย - งั้นอีกรอบนะ
คราวนี้ขอไกลกว่าเมื่อกี๊หน่อย
โดดเลยแบมบี้ ได้อยู่แล้วล่ะ
ไว้ให้พ่อนายเห็นก่อนเหอะ
- อรุณสวัสดิ์พะย่ะค่ะ - อรุณสวัสดิ์
จะมารายงานว่าตอนนี้การคัดสรร ได้ไต่ปีกบินขึ้นไปแล้ว
เอ๊ย ไม่ได้สิ
สำหรับพระองค์คงไม่มีปีกบิน
แต่ว่าสำหรับกระหม่อมน่ะ เป็นนกฮูก
แบบว่า..
ตอนนี้เจอแม่กวางหลายตัว ที่เลี้ยงลูกดี
- เอาออกมา - หากว่าไม่เปลี่ยนใจล่ะก็..
เปล่า ไม่มีเปลี่ยนใจ
นี่ดูนี่ ดูให้ดี!
- ข้ามได้รึเปล่า - ได้ เป๊ะเลยล่ะ
- เล่นอะไรน่ะ - ฝึกซ้อมกระโดดครับ
เห็นมั้ย
เห็นแล้วไง
ไม่เข้าใจเลย เมื่อวานพ่อยังชมเราอยู่เลย
พ่อนายทำอะไรเหรอ
ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่มีอะไรต้องทำเยอะเลย
นายไม่ลองถามดูมั่งล่ะ
ไม่ ท่าทางดูยุ่งๆ อย่ากวนดีกว่า
พ่อแม่น่ะชอบนะ เวลาลูกถาม
ยิ่งซักมากเท่าไหร่ยิ่งชอบ
- จริงเหรอ - ไปถามเลย เราไปเป็นเพื่อน
- ทำอะไรอยู่ครับ - สังเกตการณ์
สังเกตการณ์
- แล้วมันคือไรเหรอ - อ๋อ ก็..
ก็..
มันอธิบายยากน่ะ
ต้องจับตาดู ฟังเสียง..
สำรวจกลิ่นไปในเวลาเดียวกัน
ไม่เห็นยากเลย
ดู ฟังเสียง ดมกลิ่น
พยายามรู้สึกสัมผัส ถึงป่ารอบๆ ตัว
ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย
- ฝูงกวางวิ่งเล่นอยู่ในทุ่ง - รู้ได้ไงครับ
ก็รู้สึกได้ที่กีบเท้า
ถ้าหากมีภัยมา เขาจะย่ำเท้า ส่งสัญญาณให้ข้าไปช่วย
- แล้วพ่อไม่กลัวเหรอ - ก็มีบ้าง แต่ข้าก็ต้องรีบไปช่วย
เป็นเจ้าชายถึงแม้จะกลัว แต่จะให้ความกลัว มาฉุดรั้งหน้าที่ไม่ได้
ว้าว รู้ไปหมดทุกอย่างเลย
ไม่ทุกอย่างหรอก
ไป ป่ากำลังรอเราอยู่
จะไปมั้ย
ไปครับ
คุณพี่ชาย!
อยากจะบ้าตาย
รู้สึกถึงป่าๆ ๆ
- รู้สึกถึงป่าๆ - แบมบี้!
รู้สึก..
รู้สึกแล้ว
ทำไมฤดูหนาวทำให้เราคอย
รอแสงอาทิตย์เหรอ
รอสัญญาณเล็กๆ หรือโชคชะตาครั้งใหญ่
เพื่อรู้ว่าเวลานั้นจะมา
เมื่อคืนหนาวยาวนาน
เลือนเข้าสู่ความทรงจำ มองหาแสงอรุณ
แล้วเราจะอยู่ด้วยกัน
ทิ้งความห่วงใยของเราไว้ตลอดไป
สัญญาณแรกของฤดูใบไม้ผลิ
ความร้อนของแสงอาทิตย์จะส่องผ่าน
ไม่มีเวลาใดจะมาก่อนเวลา
เมื่อสัญญาณแรก ของฤดูใบไม้ผลิ
อากาศอบอุ่นขึ้นทุกวัน
ความเป็นมิตรเริ่มต้น
วางทุกอย่างลงตรงหน้านี้
ใบไม้ผลิเขียวอีกครั้ง
ท้องฟ้าเมฆคลาคล่ำ
ได้ยินแล้วๆ..
เคลื่อนผ่านไป ต่อสายตาเราทุกคน
และเราจะอยู่ด้วยกัน
สัญญาณแรกของฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อไหร่ผมจะมีเขาล่ะ
อีกไม่นานหรอก ถ้าเรามีอะไรเหมือนๆ กัน
เหมือนหรือครับ
ถ้าอยากรู้ก็มีอยู่ทางเดียว
ว้าว
สัญญาณแห่งใบไม้ผลิมาถึงแล้ว
ฤดูกาลใหม่ขับขานมา
แด่พ่อและลูกรัก
ทุกอย่างงอกงามสดใสพลัน
ทุกขณะมีคุณค่ายืนยาวนัก
และจะทรงพลังเต็มเปี่ยม
เรา....จะอยู่ด้วยกัน
ไร้กังวลห่วงหาตลอดกาล
สัญญาณแห่งใบไม้ผลิมาถึงแล้ว
แสงแห่งสุริยันจะฉาดแสงส่อง
ชั่วขณะนี้มาถึงแล้ว
สัญญาณแห่งใบไม้ผลิมาถึงแล้ว
แบมบี้ ได้เวลาเข้านอนแล้ว
ผมนอนไม่หลับ ตาแป๋วอยู่เลย
พยายามสิ
พยายามก็ได้ครับ
ฮามากเลย ตอนที่ท่านพ่อไล่จิ้งหรีดน่ะ
เดี๋ยวก็มีอีก เดี๋ยวก็มีออกมาอีก
จ้าๆ
ขอให้พ่อนอนเถอะนะ
ฟลาวเวอร์นอนตลอดหนาว
ทำไมต้องนอนด้วย
เพราะสัตว์ทุกตัวต้องมีนอนพัก
บ้างก็นอนกลางคืน บ้างก็นอนกลางวัน
แต่บางตัวก็ไม่ยอมนอน
แม่ก็นอนพักอยู่ใช่มั้ย
อ้อ ผมลืมไปน่ะ
เจ้าชายจะต้องทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง ใช่มั้ย
วันนี้ถามแค่นี้เถอะนะ
เอาล่ะ ไปนอนได้แล้ว
ได้ครับ
ฝันดีครับ
มาเร็วครับ ท่านขี้เซา
เตือนด้วย คราวหน้าจะไม่ให้ กินดอกไม้นั่นก่อนนอน
เดี๋ยว! มีเสียงอันตราย
อะไร ไหน
รังต่อครับ บนหัวท่านพ่อ
ไม่เลวเลยนะ
- เดี๋ยว เจอตัวอันตราย - ไหน ที่ไหน
เจ้ากวางตัวแสบ อยู่ตรงหน้าเนี่ย
แหม แต่ตัวนิดเดียวคงไม่มีพิษสงอะไร
งั้นเหรอ ไม่รู้จักเล็กพริกขี้หนูซะแล้ว
- เจ้าเนี่ยนะ - ข้านี่แหละ
เล็กพริกขี้หนูจริงๆ ด้วย
เสร็จข้าล่ะ
ไงล่ะ ใครกันแน่ที่เสร็จ
- มาอยู่นี่เอง - ดีครับ นกฮูก
อ้อ หวัดดี
ข้ามีเรื่องอยากคุยอยู่พอดี
กระหม่อมตามหาพระองค์ซะทั่ว ปกติป่านนี้ต้องออกไปที่ทุ่งแล้ว
พอดีข้ามีธุระ
ติดพันน่ะ
เห็นแล้วพะย่ะค่ะ ไม่เป็นไร กระหม่อมหาเก่งอยู่แล้ว
พูดถึงเรื่องหาแล้วข้าอยากให้ รู้จักกับกวางตัวนึง
- มีน่า - เจ้าชายใหญ่
- แบมบี้ กลับถ้ำก่อน - แบมบี้!
ได้ยินเรื่องของเธอมานานแล้ว ฉันกับแม่เธอโตมาด้วยกัน
- จริงเหรอ - กลับไปถ้ำก่อน
แต่ผมอยากคุยเรื่องแม่
มีเวลาคุยอีกเยอะ เราจะได้มาอยู่ด้วยกันแล้ว
ท่านพ่อจะไม่ให้ผมอยู่แล้วเหรอ
เปล่า ฟังข้าก่อนสิ
ผมเชื่อฟังทุกอย่างแล้ว
- ฝึกหัดรับสัมผัสด้วยกีบเท้า - แบมบี้ เจ้าชายน่ะไม่..
- พ่อเคยแคร์ผมบ้างมั้ย - อย่ามาขึ้นเสียง
ถ้าเลือกได้ ผมขออยู่กับแม่มากกว่า
ตายๆ ๆ ดูเหมือนจะทำเสียเรื่องแล้วสิ
ไม่หรอก ข้าผิดเอง
แบมบี้จะต้องมีแม่
เจ้าชยอย่างข้ามีงาน จะมัวเลี้ยงเด็กอยู่ไม่ได้
ต้องคิดถึงพวกนายมากๆ แน่
อย่าคิดมาก เดี๋ยวก็ต้องได้เจอกันอีก
เดี๋ยวพวกเราไปเยี่ยม คงไม่ไกลมากน่า
แต่ว่าแม่บอกว่าไกลมาก
ถ้าเจออะไร น่ากลัว ๆ ก็ทำตัวให้น่ากลัวกว่าอะไรที่เรากลัว
แบมบี้!
ต้องไปล่ะ
ชาตินี้เราจะไม่ลืม ทุกๆ คนเลย
ไม่มีลืมหรอก ซี้กันขนาดนี้จะลืมได้ไง
เป็นเจ้าชายหมายถึงการเสียสละ
ละทิ้งความรู้สึกส่วนตัว
และอุทิศตนเพื่อคนอื่นๆ
เข้าใจใช่มั้ย
แล้วพ่อจะไปเยี่ยม
ดีเพื่อมีน่า
และห้ามลืมเด็ดขาด
ลูกมีศักดิ์เป็นเจ้าชาย
ว่าไง เจ้าหญิง
จะไปก็ไม่ล่ำลากันซักคำ
คนสนิทกันแท้ๆ
เห็นใจจังเลย เห็นใจจริงๆ นะ
มันคงจะเจ็บน่าดูที่มีพ่อ พ่อก็รังเกียจ
อายจนไม่อยากให้อยู่ด้วย
เหรอ
แบมบี้!
แบมบี้! เป็นอะไรรึเปล่า
เธอ 2 คนรีบหนีไป เร็ว!
แม่ครับ
แบมบี้ หนี!
หนี แบมบี้!
เร็วอีก แบมบี้ อย่าหันกลับมา วิ่งไปเลย
วิ่งต่อไป!
แบมบี้!
แบมบี้ล่ะ
นู่น! แบมบี้นี่นา
ไม่ช่วยไม่ได้แล้วล่ะ เบ่งหน้าห้าวหาญ
- เงี้ยเหรอ - เบ่งกว่านี้อีก
- เนี่ยเหรอ - ไม่ใช่
เบ่งหน้าให้มันห้าวหาญ แบบสุดชีวิตน่ะ
ยังงี้เหรอ
ยังงั้นแหละ
ดูซิใครมาแหยม พวกที่เจอดี แล้วไม่รู้จักเรียนรู้
เรียนสำเร็จแล้วตะหาก
แบมบี้!
แบมบี้
ลุกขึ้น
ลุกสิ!
เจ้าชายน่ะต้องไม่..
พ่อ
อยู่นี่
พ่ออยู่นี่
ฝนก็ตก ฟ้าก็คะนอง
สถานการณ์ของเจ้าชายน้อย คับขันสุดๆ
ฝูงหมาล่าเนื้อ นับพันๆ ตัว
สีหน้าแบมบี้ไม่กลัวเลยซักนิด
ฝูงหมาล้อมเข้ามา!
ไม่มีที่หนีไปไหนได้
หมาล่าเนื้อตัวใหญ่สูงเท่ายอดไม้ โดดมาจากเงามืด!
ทว่าแบมบี้ไวกว่า!
- กระโดด - ขึ้นไปบนฟ้า!
- แล้วก็ลงมาปะทะ - ปะทะลงมา
กระแทกลงมาที่หัวเจ้าหมาพอดี
เงียบ! ให้พี่เล่าสิ แต่ตอนที่เด็ดสุด
คือตอนที่พี่ธัมเปอร์ช่วยบิ้วฟลาวเวอร์ ให้เบ่งหน้าห้าวหาญสุดชีวิต
ขู่ฝูงหมาหนีไปหมดเลย อุ๊ย!
อ่าฮะ เรื่องก็เป็นงั้นแหละ
ไชโย ธัมเปอร์
- ดูสิใครมา - เจ้าชายน้อย!
ฮูเรย์!
ความจริงน้องสาวเราก็น่ารักดี
เสียตรงเป็นผู้หญิงนี่แหละ
อ้าว!
มาได้ไงน่ะ แบมบี้!
ฮั่นแน่ะ เขาที่รอมานานจะเริ่มงอกแล้ว
จริงเหรอ ผมไม่ทันสังเกต
เรื่องที่ธัมเปอร์เล่าน่ะสุดยอดเลย
ใช่ๆ เรื่องที่มันมีกองทัพหมาล่าเนื้อเป็นพัน
เป็นพันเหรอ
ทำไงได้ล่ะ ก็เรามันขาเม้าท์แต่กำเนิด
คงตาดีเกิน ถึงได้เห็นเป็นพัน
บุพเพอาละวาดอีกแล้ว
บุพเพอาละวาดอะไรเหรอ
อ๋อ ไว้โตขึ้นแล้วจะบอกละกัน
ฮั่นแน่ะ เจ้าชายน้อยใช่มั้ยน่ะ
ฝากไว้ก่อน ซักวันจะมาเอาคืน ถึงวันนั้นเมื่อไหร่...
เอาออกไป ๆ แม่ เอาออกให้ที!
แม่ครับ
เห็นมั้ย เราบอกแล้วว่าเต่าน่ากลัว
เราต้องไปล่ะ ท่านพ่อกำลังรออยู่
บ้ายบาย แบมบี้
โธ่ แบมบี้ เดี๋ยวนี้ไม่มีเวลาเล่นกับพวกเราเลย
ช่าย ยอดไปเลยใช่มั้ย
ท่านพ่อ วันนี้จะไปไหนกันครับ
ก็ถึงแล้วนี่ไง
ว้าว
ผมไม่เคยรู้ว่ามีตรงนี้ด้วย
งามมากใช่มั้ยล่ะ
ที่นี่น่ะ
เป็นที่ที่พ่อพบแม่ครั้งแรก
- จริงเหรอ - จริงสิ
ตอนนั้นก็รุ่นๆ เจ้า
ตอนนั้นพ่อเป็นไง
พ่อเหรอ ขอคิดก่อนนะ
พ่อก็ไม่ต่างอะไรจากลูกเลย
นอกเหนือจากความมืด เราเรียนรู้ที่จะเห็น
นอกเหนือจากความเงียบ จะมีเสียงเพลง
และทุกสิ่งที่เราเฝ้าฝัน รออยู่อย่างอดทน
มีชีวิต
มี...
มีชีวิต
ดูเมฆนั่น
สูงระยอดไม้
อย่างน้อยก็เป็นวิธี ที่มันมองเห็นฉัน
แล้วเธอล่ะ
เธอเห็นอะไร
ถ้าเราเห็นสิ่งต่างๆ แตกต่างไป
ให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอเป็นอย่างไร
เล่าเกี่ยวกับพระอาทิตย์ขึ้น
ให้ฉันเห็นดาวสาดแสง
ให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอเป็นอย่างไร
แล้วฉันจะให้เธอเห็นโลกในสายตาฉัน
หากฉันมีปีก
และฉันบินได้
ฉันจะเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับท้องฟ้า
แล้วเธอล่ะ
หากความฝันเป็นจริง
เธอจินตนาการ ว่าเธอจะทำอะไร
ให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอเป็นอย่างไร
เล่าเกี่ยวกับพระอาทิตย์ขึ้น
ให้ฉันเห็นดาวสาดแสง
ให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอเป็นอย่างไร
และฉันจะให้เธอเห็นโลกในสายตาฉัน
และฉันจะให้เธอ เห็นเส้นทางแห่งความลับ
ที่ไม่มีใครเคยไป
ฉันแน่ใจว่าเธอก็มีความลับ
อย่าได้เขินอาย
มาเถิดๆ ๆ
มาทำให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอนั้นเป็นอย่างไร
เล่าเกี่ยวกับพระอาทิตย์ขึ้น
ให้ฉันเห็นดาวสาดแสง
ให้ฉันเห็น
ว่าโลกในสายตาเธอเป็นอย่างไร
และฉันจะให้เธอเห็นว่า
ให้เธอเห็นว่าโลกในสายตาฉัน เป็นอย่างไร
มาทำให้ฉันเห็น
ใช่แล้ว
มาทำให้ฉันเห็น
ใช่
[THAI]